قبل ازاینکه این مقاله را مطالعه کنید جا داره که نام گذاری سال 2010 میلادی به عنوان هزاره ی شاهنامه رو به همه ی ایرانیان تبریک بگم.به واقع درهر دوره ایی با  امکانات متناسب آن دوره  واقعا سخت خواهد بود که انسانی عادی بتواند از همه ی فرصت های  زندگی از همه مهمهتر دوران جوانی  یا شایدهم لذت های زندگی فقط برای یک هدف،دست بردارد.به عبارت بهتر هزینه های فرصت دیگری را که شاید مسیرزندگی انسان را عوض میکند را نادیده بگیرد.به نظرمن این ریسک  بستگی به اعتماد به نفس و از همه مهمتر به دوراندیشی هر فردی خواهد داشت.ممطمئنا فردوسی از این قضیه مستثنا نیست کسی که 30 سال از عمر و جوانی خویش را صرف نوشتن دیوان عظیمی میکند،انگار همان موقعی که در حیات خانه خویش در کنر همسرش ایستاده بود میدانست که هزارسال بعد سال در قرن 21 سال به هزاره ی شاهنامه نام گذاری میشود.انگار همان روزهایی که در تنگدستی زندگی میکرد و برای امرار معاش به نوعی معامله با شاهان دست میزد میداست روزی این ثمره به 75 زبان دنیا ترجمه خواهد شد.اتگار همان روزهایی تازه دست به جمع آوری داستان های سینه به سینه نقل شده میزد میدانست روزهای تنگدستی در پیش است و میدانست که روزی ایرانیان در آینده دراین منجلاب فرهنگی بی هویت یا تهاجم فرهنگی،کتاب او را جبهه خود خواهند کرد.و هزاران انگار دیگر ،که با علم به این مهم دست زد.و به جرات میگویم که جمله" یکی برای همه" را با استقرایی به اثبات رساند که هیچ استدلال استنتاجی قادر به اثبات ان نیست.